Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει


όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,

όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,

όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,

όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.


Αργοπεθαίνει

όποιος αποφεύγει ένα πάθος,

όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,

όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,

όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,

όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει

όποιος δεν ταξιδεύει,

όποιος δεν διαβάζει,

όποιος δεν ακούει μουσική,

όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει

όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,

όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,

όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει

όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,

όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Pablo Neruda

Ένα ταξίδι...

Να ταξιδεύεις ακούγοντας τη μουσική που σου αρέσει και να απολαμβάνεις την ομορφιά της φύσης είναι ότι καλύτερο ...

μπορώ να πω ότι πιό πολύ μου αρέσει η διαδρομή από τον προορισμό...



Ναύπλιο



αυτή τη φορά όμως ο προορισμός ήταν καλύτερος... 

Το Ναύπλιο είναι μια απο τις λίγες πόλεις της Ελλάδας όπου θα μπορούσα να μείνω μόνιμα.

Πρίν δυο χρόνια ήταν η πρώτη φορά που το επισκέφτηκα...δεν το χόρταινα...εκείνα τα σοκάκια τα έμαθα απ'έξω....

Ναύπλιο

Πρωί - πρωί ο γατούλης μ'άφησε  να τον φωτογραφίσω ...ήταν πολύ φιλικός και όμορφος!

Τα ζώα έχουν κάτι ιδιαίτερο και καταλαβαίνουν ποιός τα αγαπά ....αν τα μιλήσεις σ'ακούν....

Τόση ομορφιά ....κατάφερα να την φυλακίσω άραγε?

Ναύπλιο

ΦΕΓΓΑΡΟΣΤΡΑΤΑ

Η φεγγαρόστρατα από τη χθεσινή πανσέληνο στην Άθυτο Χαλκιδικής...
Τελευταίες ημέρες και αυτού του καλοκαιριού..πόσο γρήγορα πέρασε..δεν το κατάλαβα..
Όσο κι 'αν λέμε ότι πρέπει να χαιρόμαστε τις στιγμές δυστυχώς δεν τα καταφέρνουμε..εγώ τουλάχιστον το έχω πει τόσες φορές αλλά η καθημερινότητα είναι τόσο σκληρή ..και δεν σ 'αφήνει περιθώρια...ήθελα τόσο πολύ να απολαύσω το φεγγάρι...δεν τα κατάφερα όμως.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Το καλοκαίρι στην ώρα του πάλι και φέτος μας κτύπησε την πόρτα μ' αυτό το καταπληκτικό φώς του που θέλοντας και μη αλλάζει τη διάθεσή μας!!!
Μια μικρή ανάπαυλα από τα προβλήματα της καθημερινότητας όλοι μας την έχουμε ανάγκη।
Έρχονται δύσκολα χρόνια και πρέπει να έχουμε δυνάμεις....
Καλό καλοκαίρι σε όλους!!

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Σήμερα έλαβα το παρακάτω e-mail από μια φίλη
προφανώς κιαυτή απο κάποιον άλλο το έλαβε.. όσα διάβασα γνωστά... αλλά δεν ξέρω γιατί και πώς ένιωσα ένα τσίμπημα ..ξύπνησα και θυμήθηκα τον επαναστάτη που είχα μέσα μου στα 18 γιατί καταντήσαμε να δεχόμαστε ότι μας δίνουν γιατί κρυβόμαστε πίσω απο το δαχτυλάκι μας?
Αυτή τη στιγμή αυτό που μπορώ να κάνω είναι να το δημοσιεύσω όσο πιο πολλοί το διαβάσουν τόσο καλύτερα.. κάποιοι μπορεί να ξυπνήσουν κι αυτοί ...κάτι μπορεί να γίνει...τελικά...


Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία που είναι αποκλεισμένη περιμετρικά...
Μπράβοι σε σχήμα Π και περαστικοί που κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα...
Στη μέση ΑΥΤΟΣ, με μαύρο κοστούμι και μαύρο πουκάμισο, όρθιος να μιλάει στο τελευταίας τεχνολογίας κινητό του... Πίσω του ένας από τους μπράβους να κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο ΤΟΥ. ΑΥΤΟΣ γυρνάει, τραβάει επιδειχτικά μια ρουφηξιά, και το δίνει στον κολαούζο που συνεχίζει να το κρατάει ευλαβικά μέχρι την επόμενη ρουφηξιά ΤΟΥ.
«Μπράβος πούρου», να ένα από τα επαγγέλματα του μέλλοντος στην Ελλάδα!
Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, η δημόσια επίδειξη της υπέρτατης
ηλιθιότητας. Ναι, ΑΥΤΟΣ είναι ένας από τους πολλούς νεόπλουτους. Έχει λεφτά
με ουρά, από που και πως, απροσδιόριστο, όμως τι σημασία έχει; Οι πλούσιοι
αυτής της χώρας δεν παράγουν, απλά έχουν και κάνουν ότι μπορούν για να το δείξουν
στους υπόλοιπους...
Σαπιοκάραβα στις άγονες γραμμές, προμήθειες-μίζες από εξοπλιστικά προγράμματα,
λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια,
εικονικά συμβόλαια αγοραπωλησίας ποδοσφαιριστών...
Πώληση φαρμάκων στα δημόσια νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή εικονικών
εμπορευμάτων από τη Κύπρο μέσω εταιρείας offshore, εμπορική εκμετάλλευση της
εκκλησιαστικής ακίνητης περιουσίας, καταπάτηση δασών και άλλων δημοσίων εκτάσεων,
ανέγερση συγκροτημάτων πολυτελών κατοικιών στη Μύκονο
με συνέταιρο κάποιο γνωστό πολιτικό που αναλαμβάνει να προωθήσει την αλλαγή του
συντελεστή δόμηση, διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχείριση χρημάτων
ασφαλιστικών ταμείων, πώληση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών συχνοτήτων,
εικονικές αυξήσεις κεφαλαίου με την ανάλογη σε αυτές τις περιπτώσεις τραπεζική
εγγύηση, φούσκες στο Χρηματιστήριο... Και μετά έρχονταιοι βίλες με τις πισίνες, οι
Καγιέν, τα κότερα, τα πούρα και οι μπράβοι με τον χοντρό σβέρκο...
Οι περαστικοί και οι τουρίστες «απολαμβάνουν» το θέαμα και κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά... Ελλάδα, μία χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς
νεόπλουτους... Δεν δημιουργούν πλούτο αλλά έχουν διασυνδέσεις:
είναι οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις με την κατάλληλη βιτρίνα... Δεν
βγάζουν χρήματα, απλά υπεξαιρούν... Ξέρουν πολύ καλά από που προέρχονται
τα χρήματά τους γι' αυτό και τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν
εγκλήματος... Γι' αυτό και τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά, όπως οι γκάνγκστερ...
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής τοlifestyle της Κολομβιάνικης μαφίας: οι Ρώσοι και οι Έλληνες. Θηριώδη τζιπ στα στενά
δρομάκια της Αθήνας, παρκαρισμένες Πόρσε και Φεράρι έξω από τα κλαμπ,
αστυνομική προστασία, γουόκιτόκι, ημίγυμνες ξανθιές-συνοδοί και μπράβοι με χοντρούς σβέρκους τύπου ΚΔΟΑ: Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια...
Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι
μοιάζουν με φοιτητές: σνίκερς, φούτερ και Τ-shirts.
Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, δημιούργησαν ένα έξυπνο
πρόγραμμα software, φαντάστηκαν μια ολόκληρη κοινότητα, το περίφημο FaceBook,
έβαλαν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι αστρονομικού ποσού, κι'
όμως φοράνε ακόμα τζιν και παίζουν ακόμα με τις φοιτητικές τους κιθάρες τραγούδια
της εποχής τους...
Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες. Ούτε πανεπιστήμια. Ούτε ίχνος παιδείας.
Μόνο Greek style ληστρικός μικροκαπιταλισμός και κλοπιμαία, πολλά κλοπιμαία

Εδώ οι νεόπλουτοι δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν: ποιος έχει το πιο μεγάλο σπίτι, το πιο μεγάλο κότερο, το πιο πολυτελές αυτοκίνητο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι μόλις
τις αγγίξεις. Γι' αυτό «αγοράζουν» παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες σιλικονούχες ξανθιές με μαύρη ρίζα, βγαλμένες
από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια-δυό γυμνές φωτογραφήσεις στο Playboy
και μετά επιστροφή στον «αγώνα», στο ανελέητο κυνήγι, στη σκληρή ζούγκλα της ζωής...
Ελλάδα, όπου η ανεργία στους νέους και τις νέες φτάνει
μέχρι και το 35%...

Τα κορίτσια, επηρεασμένα από τα σκουπίδια της τηλεόρασης
και τις φυλλάδες που κατακλύζουν τα περίπτερα μετατρέπονται σε πιράνχας που
στολίζονται και κόβουν βόλτες από πόρσε σε μπεμ-εμ-βε, από φωτογράφηση σ φωτογράφηση, από πασαρέλα σε κατ' οίκον επισκέψεις... Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο: που θα πάει, μία μέρα ο «πελάτης» θα την ερωτευτεί και θα την κάνει
κυρία... Ναι, ένας γάμος τώρα πριν είναι αργά... Τα χρόνια περνάνε γρήγορα και νέο «εμπόρευμα» βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν...
Και τα «πούρα» διαλέγουν την επόμενη trophy wife... Επιλέγουν και επιλέγονται... Τα Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες... Αγοραπωλησίες και σπουδαία
ντιλ... Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφες μοντέλες που φωτογραφίζονται
σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν-πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας... Κορίτσια
επαγγελματίες-συνοδοί που συναντάνε γιους νεόπλουτων με την ελπίδα να «κατακτηθούν»...Νέες ιδιότητες της Ελληνικής κοσμικής ζωής...
Πολλά υποσχόμενοι κληρονόμοι και γιοι «εισηγμένων»... Πολύφερνοι γαμπροί με
κατακτήσεις στις πρώτες σελίδες των φυλλάδων...
Ο πλανήτης μας εισέρχεται στον τρίτο χρόνο μιας πρωτοφανούς οικονομικής
κρίσης... Έρχεται κρύο και βαρύς χειμώνας... Κι' όμως οι Ελληνικές πολιτικές
εφημερίδες, αυτιστικές όπως πάντα, μέσα στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα με πολύχρωμα χρώματα και γυαλιστερές φωτογραφίες. Για
δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πως διασκεδάζει στα μπουζούκια. Δες να μορφωθείς!
Ζηλεύεις; Δες και το νεαρό κληρονόμο της «εισηγμένης» αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική Miss Young. Θα κάνουν άραγε προγαμιαίο συμβόλαιο ή θα προλάβει να του τα
φάει; Και 'συ αγωνιάς...
Η Ωραία Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι για να φανεί η ρόγα μήπως και ανέβει η
τηλεθέαση.... 5.000 άτομα ήταν στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ γιατί δεν ήσουν εκεί;
Ζηλεύεις; Όμως εσένα ο πατέρας σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου και η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ μεταβίβασης της εκκλησιαστικής ακίνητης
περιουσίας... Αλλά και 'συ βρε κορίτσι μου, δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα
υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Είσαι άξια της μοίρας σου...
Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε από τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετική
στήθους, κάνε μποτοξάκια, κάνε πλαστική κώλου, κάνε λιποαναρρόφηση, κάνε κάτι τέλος
πάντων! Αν δεν μπορείς να είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα... Η
Ελλάδα σαν αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια και πέφτει στο κρεβάτι για μια
μονιμοποίηση στο δημόσιο...Κι' όταν γίνει υπέρβαρη πηδάει απ' το
μπαλκόνι... Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής κι' ετοιμάζεται για
τον πιο βαρύ χειμώνα...Μπερδεμένη, πεινασμένη, σε πλήρη σύγχυση, συνεχίζει να δηλώνει αθώα...
Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια Κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε
στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να μεγαλώσουν τα βυζιά τους,
να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας, να γίνουν «κυρίες»...
Όμως το έργο κρατάει μόνο 45 λεπτά... Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ: κατσαρόλες,
στρώματα νερού, και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.
Πάρε κόσμε!
Που είναι η άλλη Ελλάδα; Η Ελλάδα του 5%, η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και
της έρευνας; Η Ελλάδα της τέχνης,του πολιτισμού και του πνεύματος; Η Ελλάδα του αντοπάριστου αθλητισμού, της ευγενούς άμιλλας και του θαυμασμού για το ωραίο, το
μεγάλο, το αληθινό; Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης;
Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης; Κι' όμως υπάρχει ΚΑΙ
αυτή η Ελλάδα, υπάρχει ανάμεσά μας, αναπνέει και λειτουργεί, μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95%... Αυτό το 95% που χρεοκόπησε την Ελλάδα...
Η διάσωση, αν υπάρξει, θα έρθει από τον καθένα μας. Γίνετε και 'σεις μέλος του 5%,
ανακαλύψτε το, αποκαλύψτε το, διαδώστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε
το... γιατί μόνο τότε ίσως φανεί η αρχή της ελπίδας...

LIFE

Είχα μέρες να περπατήσω στην παραλία, κάθε φορά που έρχομαι Θεσσαλονίκη αυτό κάνω ότι καιρό και να έχει..θέλω να δω τη θάλασσα ....σα νάναι η φίλη που έχω μέρες να τη συναντήσω..νιώθω μια λαχτάρα....νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να μείνω σ'ένα τόπο μακριά από θάλασσα....
Αυτή ήταν η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα μόλις βγήκα στην παραλία...ο ήλιος λαμπερός σε ζέσταινε γλυκά ....και όλοι, άνθρωποι και ζώα, τον απολάμβαναν....κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω μια ευχαρίστηση, μια πληρότητα... δικαίως ο ήλιος θεωρείται πηγή ζωής......

Πάλι με ξάφνιασε το φεγγάρι...είχα μέρες να το δω
και σήμερα μόλις το αντίκρυσα νόμισα
ότι ήταν πανσέληνος ..αλλά όχι
θέλει μια νύχτα ακόμη...
Τι ομορφιά!!
Σα να έσκυψε να ακούσει
αυτά που του ψυθυρίζει η αμυγδαλιά...ίσως
και νάναι λόγια αγάπης.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Σε βλέπω με τα μάτια της ψυχής ...

υπάρχεις και δεν υπάρχεις...

κι όμως ρυθμίζεις τη ζωή μου.


Σε νιώθω.. είσαι δίπλα μου μα δε μπορώ να σ΄αγγίξω


κι όμως σκιάζεις τη ζωή μου.

Κάτι αόρατο με κυβερνά και με φοβίζει...


ξέρω ότι υπάρχεις μέσα μου!

ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

Είναι κατι στιγμές σα κι αυτή που η γη καταρέει
γκρεμίζεται η γέφυρα του χρόνου κάτω απ'τα πόδια
και η καρδιά βαραίνει σα τη σιωπή.
Κλάψε για τους ανθρώπους που λάτρεψες,
πάρε ελπίδα από γλυκειά προσευχή
θάρθει κάποια αχτίδα να διώξει τα σκοτάδια.

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Έπαψα να μιλώ για το φως ,τον ήλιο, το φεγγάρι,

ξαφνικά εχάθη η ομορφιά του απέραντου.


Σβήστηκε η ελπίδα απ' την ψυχή

Στην άμμο γέμισαν μ'άμμο τα χνάρια πούχαμε αφήσει.

Εκείνα τα χρώματα που πλημμύριζαν την καρδιά και την έκαναν

να χτυπά πιο δυνατά ξεθώριασαν.

Η ανάσα του ανέμου δε μοσχοβολά ,

τ'αρώματα των λουλουδιών δε μ'αγγίζουν.

Ένας μόνινος κόμπος στο λαιμό σφίγγει και σφίγγει και τα μάτια υγρά.

Η φωνή κρύβεται και τα φτερά δε με κρατούν να πετάξω.

Στον ουρανό τα ίδια αστέρια κάθε νυχτιά κι ο δρόμος μοναχικός γεμάτος καταχνιά.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Πάντα θα επιστρέφω για να νιώθω τα όνειρα ζωντανά

και να μυρίζω τη μυρωδιά των αναμνήσεων

Πάντα θα επιστρέφω και θα ψάχνω ναβρώ κομμάτια της ψυχής μου

εδώ που έθαψα τα όνειρα πάντα θα επιστρέφω

κάθε που θ'ακούω τον ήχο της καμπάνας

και θα θαρρώ πως είναι κάλεσμα για μένα.

ΣΙΩΠΗ

Προσεύχομαι στις σιωπές της ψυχής μου νάβρω αναπαμό

να βγω απ'τη δύνη που με σπρώχνει να χαθώ.

Γιοφύρι ψάχνω γερό για να διαβώ , απέναντι θέλω να φθάσω.

Απόλυτη σιγή, πέπλα σιωπής παντού

θαρρείς σκιαχτήκαν κι οι φωνές βαθειά κρυφτήκαν.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Ντυθήκαν όλα με σιωπή σαν είδαν δακρυσμένα μάτια

σαν είδαν τ'άστεγα όνειρα σ'άδεια σοκάκια,

βουβά τ'αηδόνια ,

στον ουρανό πετρώσαν οι αγγέλοι

κρύα αυγή η ψυχή μου κι οι ελπίδες ξερά καλοκαιρινά χορτάρια.

Καλό ταξίδι ουρανέ με συντροφιά τα αστέρια.

Αναζήτηση

Είναι νωρίς να μάθω να ζω χωρίς αγάπη

Δεν μπορώ

Και ούτε το θέλω

Μοναχικός διαβάτης δε θέλω να γενώ

Του φεγγαριού τη στράτα θα διαβώ

παντού θα ψάξω θα ρωτήσω

ανάμεσα στ'αστέρια θα ψάξω να σε βρω

ποιό πέρα κι απ'τα σύννεφα, εκεί που σμίγουν οι ψυχές

Ξέρω τους δρόμους.

Ποιός άραγε λαχτάρησε ν'ακούσει τη φωνή σου;

ποιά αγκαλιά ανοιχτή να σε δεχτεί;

άηχοι οι λυγμοί τραγούδι τ'ανέμου πως ν'ακουστούν;

Στα χέρια μου στερνά τραντάφυλλα σιωπής κρατώ πνιγμένα από λυγμούς

και ψάχνω να σε βρω.

ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ

Κοιτάμε ο καθένας τον ίδιο κόσμο χωριστά γράφουμε γράμματα στον αποχωρισμό για να γεμίσει.

Ποιός θα σηκώσει τούτη τη θλίψη που με τυλίγει; στις μακρινές αστραπές θα φαίνονται οι ρυτίδες του μετώπου και το βλέμμα θα φθάνει στον ορίζοντα και ως τον ουρανό.

Τούτο το λιόγερμα θρηνώ για το ταξίδι που τέλεψε.

Οι ελπίδες μου νεκρές.

Ποιός άραγε θα κουβαλήσει την απόφαση του χωρισμού; ποιό κύμα θα ανασάνει την ανάσα σου για να την ταξιδέψει στη θάλασσα που φέρνει σ'άλλη θάλασσα και στη βουνοσειρά;

ποιά λαγκαδιά που σ'είδε να διαβαίνεις, ποιός άνεμος που πέρασε σιμά σου θα λησμονήσουν το πέρασμα σου;

Κοιτώ τη χρυσαφιά θάλασσα τούτο το λιόγερμα προσμένοντας τη σκοτεινή νύχτα που ζυγώνει ώσπου το άστρο της αυγής ν'ανατείλει και γω ακόμα θα θρηνώ.

ΕΛΑ ΣΙΜΑ ΜΟΥ

Ζεστασιά της καρδιάς πόσο μου λείπεις κι η χαρά με κάνει πέρα
ομορφιά της ψυχής χαμένη στο χθές πόσο σε θέλω,
ένας τοίχος τραχύς ορθώνεται εμπρός μου.
Θολή η ματιά δε σε θωρεί ,πόσο σε θέλω
ένας ολόκληρος κόσμος σε λαχταρά
έλα σιμά μου.


Σ'αυτούς που φεύγουν ,σ'αυτούς που μένουν.

Aνοιξα τα μάτια της ψυχής μου ......

νά κλείσω μέσα θέλησα τις ομορφιές του κόσμου,

τα χρώματα της άνοιξης, τους ήχους των πουλιών,

το θρόισμα των φύλλων, το φώς των αστεριών.......

μα κείνα με προσπέρασαν.

Τα μάτια της ψυχής

Στους πρόποδες του φεγγαριού θα ζούσα και δεν θα ξανάφευγα ποτέ για κανένα εξωτερικό για καμιά λαμπερή πόλη. Από εδώ θα πραγματοποιούσα τα μικρά μου ταξίδια με τη δύναμη της σκέψης και θα πήγαινα όπου ήθελα. Στους πρόποδες του φεγγαριού όπως και σε κάθε τόπο που διαλέγει κανείς για να χαρίσει την καρδιά του βρίσκονται συμπυκνωμένα όλα τα μυστικά του κόσμου. Αυτό είναι πατρίδα να μπορείς να βρίσκεις σε κάθε μόριο της ατμόσφαιρας 'ολα τα υπόλοιπα . Αυτό είναι αγάπη να μπορείς να βλέπεις σ'έναν άνθρωπο όλους τους άλλους, σε μιά γυναίκα την ανθρωπότητα και να μοιράζεσαι μαζί της την ψυχή σου να καταλαβαίνεις την σκέψη της και να παίρνεις αντίδωρο την αύρα της που τη σεργιανάει ο άνεμος. Αυτός είναι ο έρωτας....!


αφιερωμένο