Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Έπαψα να μιλώ για το φως ,τον ήλιο, το φεγγάρι,

ξαφνικά εχάθη η ομορφιά του απέραντου.


Σβήστηκε η ελπίδα απ' την ψυχή

Στην άμμο γέμισαν μ'άμμο τα χνάρια πούχαμε αφήσει.

Εκείνα τα χρώματα που πλημμύριζαν την καρδιά και την έκαναν

να χτυπά πιο δυνατά ξεθώριασαν.

Η ανάσα του ανέμου δε μοσχοβολά ,

τ'αρώματα των λουλουδιών δε μ'αγγίζουν.

Ένας μόνινος κόμπος στο λαιμό σφίγγει και σφίγγει και τα μάτια υγρά.

Η φωνή κρύβεται και τα φτερά δε με κρατούν να πετάξω.

Στον ουρανό τα ίδια αστέρια κάθε νυχτιά κι ο δρόμος μοναχικός γεμάτος καταχνιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου